հայաստանի լեռները

July 2020

Հայաստանն իր տեսակի մեջ եզակի է՝  լեգենդներ, առասպելներ, ավանդազրույցներ, պատմություններ,  տեսարաններ, առեղծվածի զգացում։ Հայաստանում ճանապարհորդելիս հանդիպում ենք վայրեր, որոնք ունեն գեղեցիկ անուններ և գեղեցիկ պատմություններ, իսկ եթե ցանկանում եք լինել լեգենդներին  մոտ, խորհուրդ կտամ անելիքների ցանկում ներառել Աժդահակ լեռը, որն իր անսովոր գեղեցկությամբ և գերող հատկությամբ

Ապրելով առօրյա կյանքով, շատ հաճախ բաց ենք թողնում ամենակարևորը՝ բնության հետ հաղորդակցությունը։ Մեզանից շատերը վաղուց մոռացել են, թե այն որքան անսպասելի, գրավիչ, եզակի և գլխապտույտ առաջացնող կարող է լինել։ Միայն մեկ օր, կտրվեք ամենօրյա լարվածություն առաջացնող աշխատանքից և ժամանակ տրամադրեք քայլարշավին, որն  իր հետ կբերի ազատություն

Այս անգամ ճանապարհը տանում է Կոտայքի մարզ, Գեղաշեն գյուղի Աղմաղան բարձր լեռնային սարատեղի՝ ագրո և արկածային զբոսաշրջության փնտրտուքներով: Այն ինչ պատմելու եմ կարող եք  թե՛ պատմվածք  կոչել, թե՛ իրականություն կամ  երկուսը միասին։ 15։59 րոպեի «չվերթը» անորոշ ժամանակով ուշանում է, Գեղաշեն գյուղից յուրաքանչյուր օր ժամը 16։00-ից տեղաբնակները  կազմ

Զգացմունքների այս տեղատարափը դժվար թե լիներ, եթե օրվա բացահայտում չհանդիսանար  Զարնի-Պարնին։ Վայր, որտեղ կարելի է վայելել մեկ գավաթ գինի ու առջևումդ բացվող տեսարանը։ Բնություն, որին նայելիս հասկանում ես, որ չկա նման այլ ծառ, չկա իրեն համապատասխան գույն, նրանք շատ են, ճոխ, սակայն միևնույն ժամանակ եզակի։ Ագահորեն

Ամեն ինչ սկսվեց այն ժամանակ, երբ Գորիսի երկրագիտական թանգարանում նկատեցի Հնգադեմ արձանի,  որը թվագրվում է մ.թ.ա 2-րդ հազարամյակ։ Պարզվում է, արձանը թանգարան է բերվել Գորիսի մերձակա Հարժիս գյուղից, այդ գյուղի տարածքում եղել է հեթանոսական տաճար, ու այս արձանն էլ եղել է նույն այդ հեթանոսական տաճարի մասունքը: Ըստ

Ճանապարհորդությունը շարունակվում է Սյունյաց խրոխտ պատմության հետքերով։ Ուղղությունը, որը ընտրել ենք, ժամանակային առումով մեզ տեղափոխեց վաղ անցյալ, իսկ ավելի հստակ՝ 1700-ական թվականներ։ Հալիձորի բերդի աշխարհագրական դիրքի, ուշադրություն գրավող բնության գեղեցիկ տեսարանների շնորհիվ ճանապարհը երկար չթվաց: Կանգնած եմ Հալիձորի բերդի մուտքի մոտ, որը կառուցվել է 17 դարի

Առջևում Մեղրու լեռնաշղթան է՝ 64 կիլոմետր երկարությամբ։ Ամենագնացից, երբ ոտքս իջեցրեցի, տեղափոխվեցի այլ մոլորակ, որտեղ մտքերի ու զգացմունքների բուռն հոսքը թելադրում է յուրօրինակ ձևեր ու արտահայտման եղանակներ՝ բնական առանց պաճուճանքների, երբեմն մերկ ու որոշակի, երբեմն խորհրդանիշների տարաբնույթ համադրումներով։  Այստեղ կանգնած գիտակցում ես, որ Մեղրու լեռնաշղթան տեսել է

Երևանի գողտրիկ անկյուններից մեկում տպավորությունս այնպիսին էր, կարծես հայկական «Թթենի» ֆիլմում էի,  Սասմսոնն ու Գասպարն էլ շուտով ընդառաջ են գալու։ Տան բակում էլ ՝  կհանդիպեմ Գասպարի հինգ տղաներին, ովքեր  Սամսոնի աղջիկներին չեն թողնի թութ քաղել, քանզի համոզված են, որ ծառն իրենցն է։ Նույն վեճը կրկնվում է

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit sed.

Follow us on