հայաստանի լեռները

April 2019

Առավոտյան 7:45 էր, երբ Երևանից շարժվեցի դեպի սահմանապահ Բերքաբեր։ 3 ժամ հետո կանգնած էի գյուղի միակ  «ՆանՍոն» հյուրատան մուտքի առջև։ Ինձ դիմավորեց Տիկին Սոնյան՝ կանացի ու շողազարդ դեմքով, միջին հասակի տան տիրուհին, ով ծանոթանալու հաջորդ վայրկյանին ասաց․ -Քաղցած կլինես, անցիր խոհանոց։ Ու մի քանի րոպեից նախաճաշի սեղանն

Կան  մարդիկ, ովքեր ասոցացվում են բույրերի, տեղանքների, վայրերի հետ։ Սահմանապահ Ներքին Ծաղկավան գյուղում ապրող մեղվապահ Ռաֆիկ քեռին նման երևույթի վառ օրինակ է, չեմ կարող բացատրել, թե մեր շփման ո՞ր պահից այդպես ստացվեց, սակայն Ներքին Ծաղկավան գյուղն ինձ համար Ռաֆիկ քեռին է, իսկ Ռաֆիկ քեռին՝  Ներքին Ծաղկավան

Խաղալիք նվիրելը հին հայկական սովորույթ է: Հայերը հավատում էին, որ խաղալիքները  պաշտպանում են երեխային՝ բերելով խաղաղություն ու հանգիստ քուն։ Ինձ համար խաղալիք ասվածը հրաշալի  երևույթ է, իսկ ձեռագործ խաղալիք պատրաստելը՝ մոգություն։ Շյուղեր, գունավոր թելեր, ձեռքի վարժ շարժումներ, արդյունքն էլ երջանկության մի կտոր։ Բերքաբեր սահմանապահ գյուղի  այս կանանց

Անսպասելի և հանկարծակի։ Մառախուղը  գրեթե աննկատ է գալիս։ Քաղաքի ջերմությունը, աշխուժությունը դանդաղորեն փոխարինելով իրենով։ Քայլում ես քաղաքի գողտրիկ փողոցներով, մառախուղն  էլ՝ հետդ։ Ուրվականի նմանվող քաղաքը կստիպի զգալ Շուշիի ողջ զորությունը և դիմադրողականությունը։Այդ ժամանակ անդադար կարելի է քայլել, երբեմն էլ ետ շրջվել, տեսնելու համար ինչպես է վայրկյանների

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit sed.

Follow us on