հայաստանի լեռները

February 2019

Շատ պատահական բացահայտեցի «Նոր արվեստանոցը»։ Քայլում էի Պուշկին փողոցով։ Հարյուրամյա պատմություն ունեցող  շենքերը առաջացրեցին հետաքրքրություն։ Որոշեցի շքամուտքով ներս մտնել ու տեսնել ի՞նչ է շենքերի ներսում թաքնված։ Կարծեցի մարդ չկա, քանի որ այն ենթակա է քանդման, իսկ բնակիչներն էլ վաղուց տարհանվել են։ Բարձրանում էի աստիճաններով և մեկ էլ

Ուղտասարը յուրահատուկ բացօթյա թանգարան է։ Վայր, որի միջոցով բացահայտվում է հին հայերի սովորույթները, կենցաղն ու կյանքը։ Միշտ հետաքրքրել է, թե այնտեղ գտնվող ժայռապատկերները իրականում ինչ տեսք ունեն։ Երազանք, որը մի քանի ժամից իրականություն պետք է դառնար։ Հյուրանոցը որտեղ պատրաստվում էի գիշերել, կոչվում էր Բասեն, Արևելյան Անատոլիայի (Արևմտյան

Չկա այնպիսի մեկը,  ով չսիրի ճանապարհորդել։ Մեզնից շատերը  սիրում են ուսումնասիրել և բացահայտել  նոր քաղաքներ, բարձրանալ ամենաբարձր  լեռները և իջնել վտանգավոր գետերի երկայնքով, իսկ ոմանք էլ սիրում են  նստել կրակի մոտ, մարդկանց հետ զրուցել կամ նկարվել պատմամշակութային արժեք ունեցող կոթողների մոտ։ Մենք բոլորս տարբեր ենք մեր

«Մի վերաբերվեք թեյին որպես տաք ջրից ու գույնից բաղկացած հեղուկի,  այն պետք է լինի իրական ստեղծագործություն»․․․ ֆեյսբուքյան այս գրառումից հետո, որոշեցի այցելել Բոհեմ արվեստանոց-թեյարան։ Օրը ցուրտ էր, Սևանի կտրող քամին էլ ինձ անզգայացրել էր։ Կանգնած եմ սրճարանի մուտքի մոտ, այդ պահին մի բաժակ տաք թեյը  չէր

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit sed.

Follow us on