հայաստանի լեռները

Տավուշ

Դուք պետք է կյաքնում ճանապարհային քարտեզ ունենաք, արշավը թույլ է տալիս, որպեսզի  դուք իմանաք ձեր ճանապարհի բոլոր նշաձողերն ու ուղեցույցները: Մարդիկ չեն մոլորվում որովհետև վստահ չեն, թե ուր են ուզում գնալ: Մարդիկ մոլորվում են, որովհետև սկսում են իրենց ճանապարհը, բայց պարբերաբար չեն ստուգում համոզվելու համար, որ

Աշխարհի ամենագեղատեսիլ վայրերից մեկն այն ձորահովիտն է, որ ընկած է Դիլիջան քաղաքից տասնութ կիլոմետր  հյուսիս, և ուր գտնվում է Հաղարծնի վանքը։ Այստեղ 1281 թվականին կառուցված Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու կողքին մի ընկուզենի է աճում, որը եկեղեցու հասակակից է։ Ավանդությունն ասում է, որ այդ տաճարը կառուցող վարպետը սովորություն

Ցանկանո՞ւմ եք  գլխապտույտ առաջացնող էմոցիաներ, երազո՞ւմ եք ադրենալինի մեծ չափաբաժնի մասին, սիրում եք էքստրիմ, սակայն չգիտեք ինչից սկսել, ապա Տավուշի մարզի,  Ենոքավան գյուղի Yell Extreme Park-ը ձեզ համար է։ Ենոքավանում էքստրեմալ հանգիստը արկածներ փնտրող և սիրողների համար է։ Այստեղ, իրեն հերոս կարող է զգալ ցանկացած ոք, ամենևին

Իջևանի հրապարակում  կանգնած, ուշադրությունս գրավեց ինձնից ոչ հեռու դեղին գույնի դուռը։ Yellow dream  սրճարանն էր, ճիշտ է այն բացվել է ամիսներ առաջ, սակայն նրա մասին արդեն իսկ լսել էի։ Սրճարանի դռներին Անտուան դը Սենտ-Էքզյուպերի Փոքրիկ Իշխանն է նկարված, կարծում էի ներսում էլ գրքի բովանդակությանը համարժեք նկարազարդումներ

Արա Խուդավերդյանին հանդիպեցի Բերքաբերից մեկնելուս օրը, Երևանից  էր վերադարաձել՝ աշխատանքային այցով էր այնտեղ։ Հայաստանում աճող արքայանարնջի  մասին վաղուց էի լսել, սակայն երբեք չէի պատկերացնի, որ այն նաև սահմանին է աճում։ Արան պատմում է, որ արքայանարինջ սահմանապահ Բերքաբերում  միշտ է եղել, սակայն իր հայրը 1989 թվականին որոշում

Տիգրան Հարությունյանն իմ տեսած ամենաերիտասարդ, բայց արդեն փորձառու մեղվապահներից է։ Աշխատասեր, համառ, նախաձեռնող, չհանձնվող երիտասարդին հանդիպելուց հետո, իմ ճանապարհորդությունը սահմանապահ Բերքաբերում թեթևանում է, ինչո՞ւ, որովհետև այն մարդկանց, որոնց նախատեսում էի հանդիպել, բոլորին զանգահարում է և իմ փոխարեն պայմանավորվում։ Մենք  շարժվեցինք փեթակների մոտ,  որտեղից բացվում է ամենաազդեցիկ

Առավոտյան 7:45 էր, երբ Երևանից շարժվեցի դեպի սահմանապահ Բերքաբեր։ 3 ժամ հետո կանգնած էի գյուղի միակ  «ՆանՍոն» հյուրատան մուտքի առջև։ Ինձ դիմավորեց Տիկին Սոնյան՝ կանացի ու շողազարդ դեմքով, միջին հասակի տան տիրուհին, ով ծանոթանալու հաջորդ վայրկյանին ասաց․ -Քաղցած կլինես, անցիր խոհանոց։ Ու մի քանի րոպեից նախաճաշի սեղանն

Կան  մարդիկ, ովքեր ասոցացվում են բույրերի, տեղանքների, վայրերի հետ։ Սահմանապահ Ներքին Ծաղկավան գյուղում ապրող մեղվապահ Ռաֆիկ քեռին նման երևույթի վառ օրինակ է, չեմ կարող բացատրել, թե մեր շփման ո՞ր պահից այդպես ստացվեց, սակայն Ներքին Ծաղկավան գյուղն ինձ համար Ռաֆիկ քեռին է, իսկ Ռաֆիկ քեռին՝  Ներքին Ծաղկավան

Խաղալիք նվիրելը հին հայկական սովորույթ է: Հայերը հավատում էին, որ խաղալիքները  պաշտպանում են երեխային՝ բերելով խաղաղություն ու հանգիստ քուն։ Ինձ համար խաղալիք ասվածը հրաշալի  երևույթ է, իսկ ձեռագործ խաղալիք պատրաստելը՝ մոգություն։ Շյուղեր, գունավոր թելեր, ձեռքի վարժ շարժումներ, արդյունքն էլ երջանկության մի կտոր։ Բերքաբեր սահմանապահ գյուղի  այս կանանց

«Նախկինում հաց թխելիս օգնության են հրավիրել հարևան կամ  ազգական կանանց` փոխադարձ օգնելու պարտավորությամբ, կամ գյուղի չքավոր կանանց, որոնք դրա համար վարձատրվել են թխած հացով»,-  պատմում է սահմանամերձ Սարիգյուղի  22-ամյա բնակիչ Դավիթ Եգանյանը։ «Մելիք-Եգան» թոնրատուն մտնելուն պես նոր թխված հացի բույրն ինձ  միանգամից զրկեց խոսելու և մտածելու ունակությունից։

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit sed.

Follow us on